Ongelofelijk.

Erg Erger Ergste.

 

We gingen deze keer op huisbezoek om voor 2 families een dossier te maken, dat TAWREF de mogelijkheid geeft om voor onze armste families een huis te bouwen.

Ik wist dat Baba Priscus en zijn gezin heel arm zijn, maar nu ik moet binnen gaan schieten mij de tranen in de ogen. Ik ga alleen binnen, James en baba Francis blijven buiten. Wat ik hier zie is zo onmenselijk dat we morgenvroeg als eerste naar de burgemeester gaan om de nodige papieren te gaan ophalen en ook dezelfde dag naar mijn vriendin Dafrosa van TAWREF.

Er is een kamer van misschien 2 op 2 meter, kamer ??? Op ongeveer een ½ meter staan 3 planken met onderin een gat. Zouden hierin de 6 kinderen slapen want die kunnen net door dat gat kruipen. Of zou dit de privé van de ouders zijn. Als dit laatste het geval is moeten de ouders hierover kruipen om hierin te geraken maar er is vermoed ik te weinig ruimte. Privé kan het wel zijn wanneer het om het verduisterd zijn gaat, want het is zo donker dat als ik een foto maak je niets kan zien als enkel de raam. Wanneer James aan Baba Priscus vraagt waarop ze slapen zegt hij dat ze een matras op de grond leggen die in de verste verte die niet te zien is. Schaamte, schaamte, schaamte voor al hun armoede dat tref je aan bij vele families. Gelukkig zullen deze foto’s onmiddellijk de noodzakelijkheid van een nieuw huis aangeven. Ik wil hierin geen keuze hoeven te maken want er liggen momenteel nog 2 dossier te wachten, maar mijn hart zegt dit kan echt niet erger.

Naast dit slaapkamertje of wat er voor moet doorgaan ligt een kamertje met een paar kookpannen. Ook hier is er werkelijk niets.

Baba Priscus is met de grote beperking die hij heeft altijd vriendelijk. Hij is spastisch en heeft scoliose. Hij loopt op een stok van een ½ meter en aan de andere kant een houten kruk die je onder je oksel laat steunen. Waar haalt hij de moed vandaan als wij een ouderraad of een andere bijeenkomst hebben zover te lopen. En wij maar zeuren voor pietleutigheden.

Priscus is spastisch in armen en benen en loopt ook ontzettend moeilijk maar tot op heden zonder krukken. Hij lacht altijd en daardoor zie je meteen dat er iets aan zijn gebit moeten gedaan worden. Zijn tanden staan schots en scheef en voor en door elkaar. Hier gaat hij zeker last van krijgen en in feite heeft hij dat nu al want het speeksel loopt altijd uit zijn mond.

Met beide ga ik volgende week naar het ziekenhuis om te kijken of we kunnen helpen.

Toen ik samen met de dokter een paar jaar terug naar het ziekenhuis reed bespraken we anticonceptie. Bij iedere zwangerschap wordt de beperking bij de kinderen erger en 1 kind is eraan overleden. Mama Priscus antwoordde ons, wij weten wat we moeten doen. Daar sta je dan, nu we een heel aanpak hebben hier met andere dokters en andere mensen rondom ons ga ik dit opnieuw bespreken. Hier kunnen er geen kinderen meer komen. Wanneer ik dit ter sprake bracht een tijdje terug kreeg ik tegenspraak, nu is er hier meer communicatie over mogelijk. Want zwanger worden in deze gezinnen en ook bij onze meisjes moet voorkomen worden.

Er is nog een hele weg te gaan.