We gaan op kraambezoek, fijn zal je zeggen… maar was dit maar zo.

Mama Saidi is 37 jaar en verstandelijk beperkt. Ze functioneert op het niveau van een kleuter. Toen Marleen en ik in april hier waren konden we nog niet zien dat ze zwanger was en dachten we dat ze ademhaling of hartproblemen had. Ze kwam immers met een bundel hout op haar hoofd van de rivier beneden.

In september was ik hier en deed zich hetzelfde voor maar met het verschil dat Issa en James bij me waren. Ik was bezorgd en lette op haar ademhaling en hartslag toen James me vertelde * Henny er is hier iets anders aan de hand en Issa knikte, Mama Saidi is zwanger*. Dan ging ook mijn blik naar beneden en ik zag ook al een opkomend buikje, maar de mannen zien hier niets anders. Daarna gingen we praten met Bibi (oma en haar moeder). Ze bevestigde onmiddellijk de zwangerschap en maakte met haar vingers een kruis om aan te tonen dat er een operatie moest volgen. Jeetje dit kan toch niet waar zijn. Ik maakte onmiddellijk een afspraak met hen dat we de volgende dag en ook al was het weekend naar het ziekenhuis zouden gaan. Dit allereerst voor haar zwangerschap maar ook voor haar hart. In het ziekenhuis werd onmiddellijk ook aan mij verteld dat ze zwanger was maar ook dat er problemen zijn met haar hart. We moesten nu naar een verloskundige gaan voor professionele hulp. Daarna reden we naar ons dispensarium waar de verloskundige aanwezig was. Deze onderzocht haar onmiddellijk met ook de vraag van mijn kant om een HIV test te doen.

Ze kwamen terug en ondanks haar nog kleine buikje was ze al 6 of 7 maanden zwanger. Ik schrok want hoe moeten we dit toch aanpakken. Als de dokter of verloskundige haar iets vraagt heft ze haar hoofd een beetje op en beantwoord dan de vraag al naargelang haar mogelijkheden. Eigenlijk is dit vissen achter het net en was zelfs de prikpil maar een oplossing voor enige tijd. Ze is samen met haar ouders niet bekwaam om dit te bewaken. De mannen die hiervoor verantwoordelijk zijn mogen niet ongestraft blijven toch? Maar hoe pak je dit aan? Deze mannen tonen haar dat ze geld krijgt en mama Saidi geeft toe. Mama Saidi wordt verkracht en daardoor heeft ze nu 4 kinderen waar van 2 met een ernstige verstandelijke beperking. En nu het 4e kindje net geboren is gaan we op kraambezoek.

Ze is blij als ze ons ziet maar heeft niet het besef dat we voor haar maar ook vooral om haar baby komen. James moet echt vragen of ze haar kindje gaat halen binnen. Dan krijg ik het jongetje onmiddellijk in mijn armen gedrukt en oh wat schrik ik. Is het omdat het baby’tje zo klein is of maak ik mij nodeloos zorgen. Ik hoop op dat laatste maar raak dat gevoel nog niet kwijt. Het baby’tje is levendig en bewegelijk maar heeft voor mijn gevoel een andere blik. James geeft de babykleding af en de heel kleine kleding die ze normaal hier niet aankunnen zijn zelfs nu te groot. Dit kindje had in de couveuse gemoeten 3 weken terug vermoed ik. Dan komt bibi en hoe goed ze ook voor hen zorgt dit kan ze niet, want ook zij is ziek en heeft problemen met haar nieren. Babu ( opa) is zo zwak dat als je hem aanraakt hij om zou vallen. We besluiten dat we met mama Saidi as woensdag samen naar het ziekenhuis gaan. Hier moet hulp komen en dit zowel voor haar als haar baby en de andere kinderen.

Met een machteloos gevoel verlaten we dit gezin.