Jullie waren altijd heel betrokken bij ons project, maar dit had ik niet verwacht.

Wanneer we op bezoek gingen bij mama Lucresia die net een nieuw huis had gekregen en niemand had om te verhuizen gingen jullie aan de slag samen met Issa om een verhuis mogelijk mogelijk te maken. Want een leegstaand nieuw huis kan toch niet te bedoeling zijn. We spraken onmiddellijk een dag met mama Lucresia af en maakte haar heel gelukkig. Ook maakte we met haar een afspraak om met haar naar het ziekenhuis te gaan want ze heeft knieproblemen. Wij gingen samen en dat gaf ons de kans om na te gaan of er nog meer familieleden waren. Je mag er toch niet aan denken dat Lucresia alleen achterblijft want haar moeder is reeds 76 jaar. We hopen dat Lucresia nu meer beschermd kan achterblijven als haar moeder op het veld aan het werken is en dat ze nu niet meer lastig gevallen wordt door jongens. Ik zal het maar netjes houden.

 

Dan bezochten we samen mama Saidi. Het was schrijnend wat we daar aantroffen. Ook hier schoten jullie onmiddellijk in actie. Babu ( 90 jaar) en vader van mama Saidi was dachten we stervende. Mama Saidi heeft zelf een mentale beperking en heeft door verkrachting 4 kinderen gekregen waarvan er 2 ook een beperking hebben. Het verhaal van baby Habibo kan je lezen in 1 van de blogs. Bibi Saidi is de moeder van mama Saidi en 80 jaar oud.

Babu lag in het kippenhok met vliegen in en rond zijn mond en onder een deken. Ik hield mijn hart vast want al is hij al lange tijd zwak, hij herkende mij niet meer terwijl hij altijd blij was als ik op bezoek kwam. Er zat helemaal geen reactie meer in hem als we hem aankeken. Zijn ogen staarde in het oneindige, ook hier vroegen jullie onmiddellijk om hem naar het ziekenhuis te brengen. We kwamen net op tijd om nog hulp te kunnen bieden. Terwijl onze Dave , Issa op pad stuurde om drinken te halen toverde Lingling een flesje soda te voorschijn. Lingling liet hem drinken en babu bekwam een beetje. Als Issa terugkwam had bibi besloten om haar man niet naar het ziekenhuis te brengen omdat ze hem dan achterliet. In het ziekenhuis moet er eten gebracht worden en dit was gezien de thuissituatie niet mogelijk. Daarna ging ik samen met Issa in het dispensarium een dokter halen. Onderweg realiseerde ik mij dat andere zieken dit niet kunnen doen en het gaf mij een onbehaaglijk gevoel. Ik voelde mij ook verantwoordelijk want op deze manier verdient het niemand om zo aan zijn eind te komen. De dokter kwam mee en doordat bibi haar man een beetje gewassen had zag het er al net iets beter uit. Daarna werd er antibiotica voorgeschreven. Toen de dokter weg was hebben jullie babu bij de kippen vandaan gehaald en op een andere plaats neer gelegd. Dit was best een zware dag.

 

Ons realiseren dat er door ons toedoen een dokter kan komen omdat we samenwerken vond ik oneerlijk naar andere mensen toe. Maar wij vonden dat we hier op deze manier hulp moesten bieden.

 

Deze dag maakte mij trots, ik kon zien dat mijn kinderen dezelfde gedrevenheid hebben en de zorg om andere mensen te helpen. Zou de appel dan toch niet ver van de boom vallen?